Svona afþví að mamma mín les bloggið mitt reglulega, þá hef ég reynt að halda djammsögunum í lágmarki....

En afþví það var 17 júní í gær, þá má ég til með að segja ykkur eitthvað sniðugt!

Í gærmorgun vaknaði ég ótrúlega fersk um klukkan tíu.  Ástæða ferskleikans var sú að ég var á leiðinni til Álaborgar að versla.  Planið var að finna bleika gellu-sumar-pinnahælaskó fyrir Galapartýið sem verður næsta fimmtudag.  Ég gaf þá leit mjög snemma uppá bátinn og keypti mér í staðin svartan mjög svo Paris Hilton-legan kjól sem ég á skó við og þarf ekki að vesenast neitt í kringum.  H&M skilaði sínu og fór ég með troðin poka þaðan.  Mjög gáfulegt þar sem ég get ekki einu sinni komið öllum þeim fötum sem ég átti fyrir, í ferðatöskuna mína. 

Eftir öll innkaupin enduðum við á MakkDónalds, þar sem við keyptum hamborgara og gáfum einum ægilega skítugum kalli sem sat úti á götunni með skilti sem á stóð:  Jeg er sulten...  Sá gamli var sko aldeilis ánægður þegar við komum færandi hendi með borgara handa honum.

Um sex var svo shower, hair & makeup svo við yrðum ekki seinar á Crazy Daisy.  Vorum svo fimm píur sem hófu drykkju töluvert langt á undan hinum... Röltum út á bensínstöð og keyptum áfengi sem við sötruðum svo út í garði.  Klukkan korter í níu var svo farið í djammgallann og labbað niður á Crazy Daisy.  Þar var spes tilboð fyrir NIH, sem hljóðaði uppá 200dk inn og frír bar til klukkan 4.  Sem var að sjálfsögðu mjög vinsælt. 

Það var um 11 leitið þegar ég var búin að drekka meira magn af Sex on the beach og Tequila Sunrise, en ég hef nokkurntíman drukkið.  Um tólf var ég líka orðin býsna tvíræð.  Búin að skalla baðherbergishurðina í spað, fljúga á hausinn á leiðinni niður stiga og segja ýmislegt heimskulegt.  Þá gafst Einar edrú upp á fulla íslendingnum og við fórum og fengum okkur pítsu á Buffalo.  Þar skánaði ég nú lítið.. Tókst að fá dressingu í hárið og snýkti sleikjó af Buffalo köllunum í skaðabætur.  Eftir að hafa setið og étið í smá stund kom einn úr Buffalo genginu með glas með hvítum vökva í og rétti mér.  Sagði mér svo að þefa af þessu.  Hann sagði það aðeins of seint því þá var ég þegar búin að fá mér sopa.  Ég fann hvernig magavöðvarnir herptust saman um leið og ég kyngdi.  Þá hló Buffalo kallinn ægilega mikið og ég komst að því að í glasinu hefði verið Ouzu og vatn.
Ég meikaði ekki að sitja lengur inná Buffalo og fór út og bakvið horn, þarsem ég skilaði görótta pítsadrykknum mjög pent.

Einari tókst að fylgja mér heim, þrátt fyrir vonlausar tilraunir mínar að reyna ræna skiltum og finna upp nýjar leiðir heim.  Þegar heim var komið lagðist ég niður og sofnaði.  Þremur tímum síðar vaknaði ég svo á gólfinu -þarsem ég hafði sofnað- og skreið loksins uppí rúm.

Ég vaknaði svo rétt eftir hádegi með þann mesta hausverk í heimi... Búin að þjást af mismunandi einkennum þynnku í allan dag, ásamt því að hafa pakkað næstum öllu.

Ég fæ því titilinn vonlausasti djammari kvöldsins þar sem ég var komin heim klukkan eitt.  Alveg búin á því.
Ég held samt að ástæðan hafi verið sú að ég ákvað að nýta barinn eins og ég gat.. Alltof mikið áfengi á alltof stuttum tíma fyrir manneskju sem er rétt rúm 40 kíló.

ég ætla þakka robba  fyrir að vera með mér í dönsku og féló...

satan det blir sjovt

Eigum við að tala aðeins um þetta geðveika veður sem er búið að vera hérna í Danmörku seinustu daga?!

Allaveganna.. Seinasta Laugardag var foreldradagur í skólanum.  Allir buðu fjölskyldunum sínum að koma í heimsókn í skólann og við gerðum okkar besta við að sýna allt það sem við höfum verið að vinna að seinusta hálfa árið.
Veðrið var alveg hreint yndisleg.. Eitthvað um 25°+ og glampandi sólskin.

Minn hópur (danshópurinn) tókum okkur til og sýndum klappstýruatriði á milli strandhandboltans og fótboltans.  Við vorum að sjálfsögðu í turkis bláu búningunum okkar, með svört mellubönd um hálsin og síðast en ekki síst þessa gullfallegu pompoms sem tók eilífð að gera.  Klappstýringum er skipt í 3 hluta; cheerdance, cheermoves og cheerstunts.  Fyrstu tvö atriðin gengu 100% upp og voru allir svakalega hrifnir af klappstýru hæfileikum okkar.  Við enduðum showið á cheerstunts sem gekk mjög vel í byrjun (fyrir utan þegar Siren var næstum búin að sparka tönnununum úr einni...), en þegar við fórum að nálgast endann fór allt til helvítis.  Það byrjaði með því að  við vorum 6 stelpur sem áttum að gera þrjá tveggja manna píramída.


En hvað haldið þið að hafi gerst?  Ég og Iwona (pólska) komum hlaupandi úr öðru stunti og reyndum hvað við gátum að koma mér þarna upp.  Það gekk að lokum og hélst ég uppi í um það bil 2 sekúntur... Þá missti hún mig og ég beint á smettið sem skilaði sér í nettri grasgrænku... Eftir það fokkaðist tónlistin upp og við pósuðum bara og kláruðum atriðið.

Eftir það fórum við og gerðum okkur tilbúnar fyrir dansatriðið sem var næst.  Það gekk svona brilliant... Fengum endalaust klapp og vorum frekar kúl...

Kúlið hélst alveg þangað til að kom að eróbik showinu... Eróbikshowið var svona nett hommaklám atriði við Call on me og Hung up...  Í bleikum samfestingum í svörtum g-streng yfir með eitthvað um 5 kíló af pappír troðið inná brjóstin á okkur....


Enduðum samt á aðal showinu þarsem allur skólinn tók þátt.  Það gekk mjög vel og lítið af mistökum...
Eftir það sendum við foreldrarna aftur heim til sín og héldum partý í skólanum...

Agalega langt síðan ég hef skrifað um svona hefðbundin skóla...

Ég er allaveganna búin að fá inn í menntaskólann... þrátt fyrir ekki svo glæstan árangur þegar ég var þar seinast..

Ég fékk alveg fyrir hjartað þegar ég var að velja mér fög og það rifjaðist upp fyrir mér hvað er leiðinlegt að sitja í skólastofu allan daginn...
Það breytir því samt ekki að nú verður þetta loksins tekið með trompi og ég ætla að druuuullast til að standa mig.. og mæta já...

Fögin sem ég hef valið mér fyrir haustönn:

Íslenska 303 (í annað sinn), Enska 403,  Stærðfræði 202 (líka í annað sinn), Danska 212 (sagði mig úr þeim áfanga í fyrra),  Félagsfræði 303,  Íþróttafræði 102, Sálfræði 103 (jébb.. annað sinn) og svo er stóra spurningin hvort ég nenni í Sögu 103...

Sjitt... Djöfull er ég langt á eftir... Og djöfull á ég mikið eftir

Eins gott ég fái þennan skóla metinn.. annars sé ég ekkert betra ráð en að fara grenja

Ég legg hinsvegar til að þið aumingjarnir sem eruð komnir mikið lengra en ég (Helga, Bidda og þessvegna Elín) Skráið ykkur í alla sömu áfanga og ég, svo ég þurfi ekki að ganga ein í gegnum þetta.

Jæja... Farin að borða og svo á klappstýruæfingu
(Væri nú töluvert annað ef ME færi að bjóða uppá almennileg fög eins og klappstýringar! Þeim áfanga myndi ég hiklaust ná!!)

Ég er að leita að manneskju með þann hæfileika að gera kraftaverk

Ég er með ferðatösku sem tekur ca. 25 kíló af fötum (miðað við seinast þegar ég pakkaði í hana)

Ég er með föt sem eru ca. 70 kíló í heildina

Einhverjar hugmyndir hvernig ég á að koma öllu þessu heim????

Íslandsferðin mín var fín.  Kom öllum að óvörum og var eitt helsta skemmtiatriðið hvert sem ég fór! 

Ferðin út aftur (ég skrifaði fyrst ferðin heim... það er allt í fokki í höfðinu á mér eftir svona langa vist hérna í dk) var svo alveg ægilega spennandi... Tók rútu frá BSÍ um klukkan eitt, og var komin til Keflavíkur korter í tvö.  Þar tók á móti mér sú allra stærsta röð sem ég hef séð (þetta var eins og röðin á Muse!)  og í henni þurfti ég akkurat að standa í rúman klukkutíma.  Þegar ég kláraði allt prógrammið í sambandi við check-in sagði strákurinn sem afgreiddi mig að það væri seinkun á fluginu (sem átti að vera klukkan hálf fjögur) til klukkan fimm. ,,Frábært!" hugsaði ég og dó örlítið innan í mér.  Sat svo og gerði ekki neitt í rúmlega 2 og hálfan tíma á flugvellinum.  Þá var loksins kallað inní vél (klukkan 3 mín í 5) og og þar sat ég svo í hálftíma áður en við lögðum loksins af stað til Kaupmannahafnar.  Þegar flugið var hálfnað var ég orðin sársvöng og reyndi að kaupa mér samloku í flugvélinni.  Ég gat ekkert sofið í flugvélinni vegna þess að lítill strákur sem sat fyrir aftan mig var sífellt með skemmtiatriði
"Pabbi þetta er fast í eyranu á mér!!" var setning sem kom á svona korters fresti þegar krakkinn var búinn að troða perlum uppí eyrað á sér -aftur og aftur og aftur-

Við lentum á Kastrup klukkan rúmlega 10 á staðartíma.  Þá var ég búin að reikna að ég gæti tekið lestina og verið komin uppí skóla um klukkan 3.  Það fór að sjálfsögði allt í vaskinn og ég þurfti að bíða eftir lestinni til klukkan 10 yfir miðnætti.  Ég á alltaf ægilega erfitt með að vera ein í lest.. Hrædd um að missa af stoppustöðinni minni eða einhver ræni draslinu mínu.  Þannig ég gat ekkert sofið þar... Keypti mér kók og lét mér leiðast þangað til einhver strákur settist á móti mér og byrjaði að spjalla.  Spurði mig yfirborðskenndra og leiðinlegra spurninga og tilkynnti mér svo að hann væri á vinnumarkaðinum... ,,Yes.. I work all the time.. I'm a cock"  (Ég nennti ekki að hugsa þannig ég lét hann tala við mig á ensku... sem hann átti smá erfiðleika með)  Ég reyndi að halda aftur að mér flissinu.. ,,Or what do you call it... A cock...?"  ég gat einfaldlega ekki meir og fór að hlæja að honum og spurði hvort hann væri typpi eða kokkur (á dönsku).  Þá roðnaði hann svolítið mikið, kvaddi og fór.
Ég sat því í 4 tíma í viðbót í lestinni og hlustaði á Sufjan Stevens - For the widows in paradise sirkabát tvöhundruð sinnum.
Eftir að þessari 6 tíma lestarferð var lokið kom í ljós að hún fór ekki alla leið til Brönderslev.  Þannig ég fór út í Lindholm og beið eftir lest númer 2 sem var væntanleg klukkutíma seinna.  Ég neyddist til að bíða úti vegna þess það var engin lestarstöð.

Klukkan korter í 7 í morgun var ég komin á lestarstöðina í bænum mínum og rölti með töskurnar uppí skóla. 5 mínútur í 7 var ég komin inn í herbergi gjörsamlega búin á því.. Henti frá mér töskum og fötum og steindrapst uppí rúmi.  Missti af morgunmat, hádegismat og kvöldmat og neyddist til að borða á bensínstöðinni eina ferðina en.

Skemmtilegar fréttir... Eftir 22 daga þarf ég að gera þetta allt aftur :D

Elsku Pétur… 

Ég hefði aldrei nokkurn tíman trúað því að þú yrðir tekinn burt frá okkur.  Ég hugsa daglega um það hversu ótrúlegt það sé að þú eigir aldrei nokkurn tíman eftir að tala við mig aftur.  Ég vakna á hverjum morgni og óska þess að þetta sé allt ein martröð og þú hringir allt í einu í mig bara til að bulla eitthvað.  Ég óska þess innst inni að ég rekist á þig einhverstaðar og þú bjóðir mér í nefið.  Hverju ég myndi ekki fórna svo þetta yrði allt óraunverulegt. 

 

En svo er víst ekki… Það er ekkert sem ég get gert til að fá þig til baka…

 

Mér var sagt að hugsa bara um góðu minningarnar sem við áttum.  Þær skipta tugum ef ekki hundruðum og ég mun aldrei nokkurn tíman gleyma einni einustu..

 

Mest gleðja mig smáatriðin.  Þegar þú bauðst manni góðan daginn í skólanum á þinn einstaka glaðlega máta… Þegar þú hringdir og vaktir mig um miðjar nætur bara til að segja mér hvað það væri gaman hjá þér… Þegar við lágum í letikasti í Koltröðinni og horfðum á leiðinlegar myndir, sem allar urðu mjög skemmtilegar í nærveru þinni… Þegar þú hittir mig á djamminu og gafst mér ógleymanlegt knús.

 

Þú er strákurinn sem allir elskuðu og engin vildi missa.  Þú ert litli sólargleislinn sem gaf manni von um betri dag þegar maður átti erfitt.  Þú ert yndið sem allir féllu fyrir og enginn getur gleymt.

 

Ég elska þig af öllu hjarta og ber mikla virðingu fyrir lífsgleðinni sem einkenndi þig og virtist endalaus.

 

Ég veit það að ég á aldrei eftir að geta hætt að hugsa um þig.  Þegar ég heyrði fyrstu fréttir af því að þú værir týndur hélt ég að ég myndi aldrei geta hætt að gráta.  Það tók mig viku að geta horfst í augu við annað fólk án þess að byrja að gráta aftur.  Þegar ég sat svo í jarðaförinni þinni og horfði á fallegu hvítu kistuna snéru tárin aftur.  Þú hefðir átt að sjá þetta Pétur… Athöfnin, blómin, kistan og fólkið… Allt svo sorglegt en samt svo ótrúlega fallegt.

 

Ég vona það svo heitt og innilega að þér líði vel.. Ég treysti á að þú vakir yfir okkur öllum sem þekktu þig og takir svo á móti okkur með fallega brosinu þínu þegar við komum að hitta þig seinna meir.

 †Hvíldu í friði elsku besti Pétur minn†

...eða Evrópumálum réttara sagt...

Ég horfði á Júróvisjon í fyrsta sinn í síðan ég var fjórtán ára.  Man nú skyndilega hversvegna ég hætti að horfa á þetta rusl.   En það var stemming fyrir þessu í skólanum og við sötruðum bjór á meðan keppni stóð.  Ég gekk meira að segja svo langt að mynda mér skoðun.  Ég hélt með Moldavíu afþví stelpan sem söng var gella og flink að dansa.  Ég hélt líka með Bretlandi vegna þess lagið minnti mig á lagið "Toy Soldier" með Eminem, sem hefur samt aldrei komist hátt á vinsældarlistanum mínum.  Síðast en ekki síst hélt ég með Noregi og Danmörku.  Noregi vegna þess að það er svona replacement Ísland, og mér finnst Norsku stelpurnar svo skemmtilegar.  Lagið útaf fyrir sig var hálf glatað.  Danska lagið fannst mér mjög grípandi og skemmtilegt.

En hvað gerist ?
-Nákvæmlega ekki neitt..!  Ekkert af þessum löndum sem ég hefði viljað gefa mitt atkvæði, fékk einhver stig af viti.  Ógeðis Finnarnir (sem eru ekki með neinn alvöru "make-up artist" að sögn Silvíu Nætur) sópuðu inn öllum stigunum, óverðskuldað.

Norðmennirnir að sjálfsögðu sammála mér um hversu mega hallærislegt og glatað þetta atriði var.  Þetta segir okkur samt að á sínum tíma hefðum við átt að senda Botnleðju út, fyrst Evrópa fílar það svona "röff".

Ég hef þar af leiðandi ákveðið að taka upp gömlu hefðina og horfa ekki á júróvisjon.  Ég verð bara fyrir vonbrigðum.

Æskusagan kemur svo í síðasta lagi á mánudaginn.

Ég ætla nú ekki að segja neitt ljótt um skólann minn... en sumar hugmyndirnar sem fólkið hérna fær eru gjörsamlega útí hött.  Þannig er það að aktivitetsleder krakkarnir eru að fara til La Santa í nótt.  Fyrir þá sem ekki vita er það bendi ég á http://www.lanzarote.com/clublasanta/index-en.html .  Það þýðir að við verðum rúmlega 20 nemendum færri en vanalega í skólanum.  Það var því tekið uppá því að hafa þemaviku þangað til þau koma aftur (föstudaginn 26 maí). Ég verð að viðurkenna það að ég hef ekki fylgst nógu vel með til að vita hvað þemað er...
Á mánudaginn í næstu viku er samt fyrsti dagurinn og er planið það að öllum nemendunum verður skutlað einum og sér einhvert útí rassgat.  Prógrammið er þannig að okkur ber að sitja aleinum í 12 tíma, án gsm-síma, mp3 spilara eða nokkurra nútíma tækja, og hugsa um lífið eftir NIH.  Jújú.. Það er svosem fín pæling... En ekki alveg 12tíma pæling.   Eftir að hafa pælt í þessu út og suður þá hef ég komist að þessu:

Segjum svo að mér verði plantað á ströndina í 12 tíma

*  Ég gæti ákveðið að fá mér smá göngutúr og villst.  Ég hef engan síma til að láta vita af mér og gæti ég því  hugsanlega aldrei fundist aftur
*  Ég gæti ákveðið að liggja í sólbaði (ef veður leyfir) og brunnið til helvítis
*  Ég gæti ákveðið að reyna brenna ekki og skellt mér til sunds í sjónum. 
         Þar gæti ég svo..
         a) drukknað
         b) verið étin af hákarli
*  Ég gæti orðið svo óheppin að það myndi mæta ofbeldismaður á svæðið, sem myndi hiklaust nýta sér tækifærið að ég væri alein með engan síma.  Ég vil ekki fara útí valmöguleikana sem þetta býður uppá
*  Ef illa fer gæti ég þurft að syngja fyrir sjálfa mig, sem er slæmt vegna þess að ef ég gleymi hvernig lögin eru þá er ég ekki með mp3 spilarann minn til að koma mér á rétt strik
*  Í stað þess að syngja fyrir mig gæti ég reynt að veiða fugl með berum höndum (ekki í fyrsta skiptið) til að elda.  Þá gæti ég líka
       a) fengið fuglaflensu af því að snerta fuglinn
       b) fengið salmonellu af því að éta fuglinn
*  Ef ég myndi hinsvegar ákveð að taka því rólega og reyna að sofa örlítið gæti ég átt von á því að það komi snákur og narti í mig eða kónguló sem gerir sér hreiður í hárinu á mér
*  Einnig gæti ég líka lent í því að hugsa svo mikið um lífið eftir NIH að ég myndi bara endanlega snappa og ekki vera til tals næstu árin


Ég hef ekki fundið einn einasta góða punkt við þetta blessaða mál.

Ég hef síðan ekki hugmynd um hvað við eigum að gera á þriðjudaginn og miðvikudaginn, -en mun láta ykkur vita ef ég kemst ósködduð frá mánudeginum.  Fimmtudagur + föstudagur er svo frí :)

Ég var með ólíkindum þunn á sunnudaginn.  Sem er nú vart frásögufærandi nema hvað ég slysaðist til að horfa á sirkus á netinu.  Horfi í fyrsta skiptið í lífi mínu á þessa þætti Kallarnir.  Þrátt fyrir að þessir þættir séu það allra hallærislegasta sem ég hef nokkurntíman augum litið, fannst mér þeir nett fyndnir.  Ekki misskilja mig... -"Partý Hans og Gillz" voru svakalega ófyndnir og glataðir.  Hvaða fullvaxta karlmaður getur ekki sagt brandara án þess að hann fjalli um klósettpappír?  Litli píkulegi hallæriskarakter sem þessi strákur er.  Það sem mér fannst fyndið var hvað þessir aumingja strákar gerðu lítið úr sér án þess að fatta það. 

Ég tók mig til og uppfærði prófílinn minn, bætti við linkum á litlu frænkur mínar, Rakel og Ingu, Benna í aten (sem þakkaði fyrir sig með því að kalla mig hnakkamellu), íslendingana í NIH og fleiri.  Ég legg til að allir þeir sem finnst þeir eiga skilið link á síðunni minni að láta mig vita svo ég geti plöggað því.


Burtséð frá því hefur dagurinn í dag einkennst af volæði.  Aumingja Pétur litli Kjerúlf finnst bara hvergi, þrátt fyrir leitarflokka, sporhunda og þyrlur.  Ég sendi því samúðarkveðjur til allra aðstandenda og vona það heitt að drengurinn fari að finnast. Þeir sem hafa orðið varir við ferðar hans eru beðnir um að hafa samband við lögregluna á Húsavík í síma 464-1303